ایمپلنت دیجیتال

صفحه اصلی > ایمپلنت دیجیتال

ایمپلنت دندان دیجیتال

دندانپزشکی در دنیای امروزی در حال تحول است و روش‌های قدیمی آن دائما در حال جایگزین شدن با روش‌های جدیدتر و بهتر هستند که راحتی و دقت بیشتری به همراه می‌آورد. شمار روز افزون ترمیمهای دندانی با تکنولوژی‌های دیجیتالی به شکل اسکن دیجیتالی (به جای قالب ‌گیری با خمیر)، طراحی نرم ‌افزاری و دستگاه تراش دیجیتالی کد / کم ساخته می‌شوند. این حوزه ‌های دندانپزشکی رو به افزایش بوده و روز به روز دندان‌پزشکان بیشتری از آن استفاده می‌کنند.
قالب‌ گیری دیجیتالی بر روی صندلی دندان‌پزشکی چندین سال است که برای ساخت انواع ترمیمهای غیر مستقیم مورد استفاده قرار می‌گیرد. به این وسیله به راحتی اسکن و تصویر سه ‌بعدی از دندان را در اختیار قرار داده و ترمیمهای مانند اینلی، آنلی، روکش و غیره را ظرف مدت کوتاهی که بیمار در سالن انتظار نشسته است، میسازد. در سال‌های اخیر سِرِک ( Sirona Dental Systems) یا دستگاه‌های مشابه دیگر برای اسکن دهان و دندان ساخته شده ‌اند و داده ‌های به ‌دست ‌آمده را به صورت دیجیتالی ارسال می‌کنند.
برای کار با دستگاه تراش کد / کم داده ‌ها ممکن است از مدل‌های آنالوگ به دست آمده باشد یا دیجیتالی. در مورد ترمیمهای ایمپلنت دندان (اباتمنت فلزی یا زیرکونیا) می‌توان از دستگاه کد / کم استفاده کرد و همچنین ترمیمهای تمام سرامیکی متناسب با اباتمنت را ساخت. هنگامی که ترمیم پیچی نیاز باشد، ابتدا به شکل نرم ‌افزاری و مجازی طراحی می‌شود و بر اساس آن ترمیم تراشیده می‌شود. سرامیست مرحله نهایی کار را انجام داده و ترمیم را آماده استفاده می‌کند.

ایمپلنت دندان

ایمپلنت همان طور که از نامش پیداست پروتز مصنوعی کاشته شده در بدن است و ایمپلنت دندان به دندان کاشته شده در استخوان فک گفته می‌شود. ایمپلنت از سه بخش اصلی تشکیل شده است: پایه فلزی تیتانیومی یا زیرکونیا که در داخل استخوان فک جای می‌گیرد، اباتمنت که قطعه واسطه بین پایه ایمپلنت و تاج دندان است و تاج دندان مصنوعی که به آن روکش دندان گفته می‌شود و قرار است عملکرد تاج دندان را تقلید کند. این بخش از ایمپلنت تنها بخشی است که می‌توانید در دهان ببینید و بقیه آن توسط لثه و استخوان فک پوشیده شده است.
هر سه بخش ایمپلنت باید با دقت بالایی طراحی و جایگذاری شود تا درمان ایمپلنت با موفقیت همراه باشد. گاهی اوقات ممکن است لازم باشد اباتمنت زاویه دار باشد که در این ‌صورت مهارت و دقت طراحی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. روکش دندان که بر روی ایمپلنت سوار می‌شود از جنس سرامیک ساخته می‌شود تا کاملاً شبیه دندان واقعی باشد.

دلایل کاشت ایمپلنت دندان

مهم‌ترین علت کاشت ایمپلنت دندان، این است که نباید جای دندان خالی بماند. برای پر کردن جای خالی دندان روش‌های دیگری مانند دندان مصنوعی و بریج نیز وجود دارد اما ایمپلنت بهترین روش از نظر زیبایی، عملکرد و سلامت دهان است.
از نظر زیبایی ایمپلنت کاملاً شبیه درمان واقعی است و کسی متوجه مصنوعی بودن آن نمی‌شود.
عملکرد ایمپلنت همانند دندان واقعی است چرا که همانند دندان واقعی که در داخل استخوان فک ریشه دارد و به همین علت ثابت و استوار است، ایمپلنت‌ هم در داخل استخوان فک ریشه دارد بنابراین در جای خود ثابت بوده و هنگام جویدن غذا یا صحبت کردن اصلا حرکت نمی‌کند.
ایمپلنت تنها روش جایگزینی دندان است که از تحلیل رفتن و کوچک شدن استخوان فک و پیری زودرس چهره، جلوگیری می‌کند. در حالت عادی در صورتی که دندان خود را از دست بدهید خواه جای آن خالی بماند و یا بریج یا دندان مصنوعی به جای آن بگذارید، به مرور زمان استخوان فک توسط بدن جذب می‌شود بنابراین نازک می‌شود. علت این است که استخوان فک دیگر تحریک نمی‌شود بنابراین بدن آن را بی‌ استفاده تلقی کرده و انرژی صرف حفظ آن نمی‌کند. اما با ایمپلنت استخوان دائماً تحریک شده و بازسازی می‌شود بنابراین از تحلیل رفتن آن پیشگیری می‌شود.
این پروتز نیاز به مراقبت ویژه ندارد و برخلاف دندان مصنوعی یا بریج دندان، لازم نیست به شکل ویژه ‌ای مراقب آن باشید بلکه درست همانند دندان‌های دیگر باید آن را تمیز و مراقبت کنید.
ایمپلنت بسیار محکم و مقاوم است و به راحتی در اثر فشار فک آسیب نمی‌بیند پس اگر میخواهید غذاهای سفت تری بجوید، اصلا جای نگرانی نیست. فرقی نمی‌کند جنس پایه ایمپلنت از فلز محکم تیتانیوم باشد یا زیرکونیا. هر دو، ماده بسیار محکم و قابل اعتمادی هستند.
ایمپلنت طول عمر بالایی دارد بنابراین اگر مراقب آن باشید و آسیب جدی به آن وارد نکنید احتمالاً تا آخر عمر می‌توانید از آن استفاده کنید به همین علت عملاً ایمپلنت مقرون به ‌صرفه ‌ترین روش در درازمدت محسوب می‌شود.

اگر جای دندان خالی بماند چه می‌شود؟

متأسفانه برخی از مردم توجه چندانی به این موضوع نمی‌کنند و اجازه می‌دهند جای دندان مدت‌های زیادی خالی بماند. خالی ماندن جای دندان مشکلات متعددی ایجاد می‌کند. اولین مشکلی که ایجاد می‌شود هم ریختن هماهنگی و زیبایی دندان‌ها و لبخند است. لبخند بی‌ دندان زیبا نیست. به خصوص اگر موقعیت دندان در جلوی دهان باشد، جای خالی آن باعث کاهش اعتماد به نفس فرد می‌شود.
در صورتی که جای دندان خالی بماند دندان‌های مجاور به تدریج حرکت کرده و این فضا را تا حدی اشغال می‌کنند. در نتیجه اولاً فضای کافی برای کاشت دندان باقی نمی‌ماند و ثانیاً دندان‌های مجاور کج و منحرف میشوند. از طرفی هنگام جویدن غذا دائماً ذرات غذا در این جای خالی گیر می‌کنند. در صورتی که جای خالی دندان را پر نکنید عملاً دندان مقابل آن نیز کارایی خود را از دست می‌دهد. گاهی اوقات خالی ماندن جای دندان باعث می‌شود درست نتوانید صحبت کنید و تلفظ کلمات با مشکل مواجه شود.

شکل- دوربین داخل دهانی برای قالب گیری دیجیتالی دهان

قالب گیری دیجیتالی دقت را افزایش می‌دهد
پس از قالب ‌گیری دیجیتالی، تلاشها برای جایگزین کردن آن با قالب‌ گیری تری باز یا تری بسته برای ترمیم ایمپلنت دندان، شروع شد. با این روش دقت درمان ایمپلنت افزایش پیدا می‌کند. تراش دیجیتالی کد / کم دقت درمان را افزایش می‌دهد.

دستگاه تراش کد / کم
کد / کم تکنولوژی جدیدی در دندانپزشکی است و برای اولین بار در ترمیمهای دندان‌های طبیعی مورد استفاده قرار گرفته و سپس استفاده از آن به ترمیمهای ایمپلنت گسترش یافت. کد / کم باعث می‌شود ترمیمهای ایمپلنت دقیق‌تر و قوی‌تر از گذشته ساخته شود و استانداردهای بالاتری داشته باشند. آن دسته از ترمیمهای ایمپلنت که چندین ایمپلنت را به هم متصل می‌کند خواه به ‌صورت پروتز ثابت ( بریج دندان پیچی یا چسبی) باشد یا پروتز غیر ثابت (برخی انواع اوردنچر) ، امکان می‌دهد ساختار ترمیم بدون خلل و فرج میکروسکوپی باشد، چیزی که در مورد قالب گیری معمولی و روش‌های مرسوم، بسیار متداول است. از طرفی نیاز به لحیم یا جوش زدن با لیزر که ممکن است بعدا تحت فشارهای اعمالی دچار نقص شود، برطرف می‌شود.
این تکنولوژی جدید نیاز به قالب گیری معمولی و احتمال خطاهای انسانی را کاهش می‌دهد بنابراین ارزش زیادی دارد.

مزیت‌های ایمپلنت دیجیتالی
• بهبود روند کار
در روش قالب گیری دیجیتالی مدت زمان انتظار و همچنین مدت زمانی که بر روی صندلی دندانپزشکی باید بنشیند، خیلی کمتر می‌شود. از طرف دیگر با اسکنر داخل دهانی ارتباط بین دندانپزشک و تکنسین ساخت ترمیم بهبود یافته و نتیجه کار بهتر می‌شود. هنگامی که تصویر سه ‌بعدی از دهان گرفته می‌شود بلافاصله می‌توان آن را به آزمایشگاه ارسال کرد بنابراین هم زمان تکنسین آزمایشگاه می‌تواند تصویر را ببیند و هر مشکلی در مورد تصویر به دست آمده را مطرح کرده و هرگونه مشکل بوجود آمده را فوراً برطرف نماید. امکان بازخورد فوری در این روش، مزیت مهمی به شمار می‌آید چرا که در زمان کمتری اشکالات برطرف می‌شود و چیزی از قلم نمی‌افتد.

• سریع تر شدن درمان
در اسکن دیجیتالی، آزمایشگاه فوراً تصویر سه ‌بعدی را بررسی می‌کند و تنها ظرف ۲۴ ساعت می‌تواند روی آن کار کند. در روش قالب گیری معمولی باید قالب به آزمایشگاه فرستاده شود و بر اساس آن مدلی که سرامیست بر روی آن کار می‌کند، ساخته شود. مدتی برای خود قالب گیری و مدتی برای ساخت مدل و همچنین مدت زمان لازم برای ارسال قالب را باید در نظر داشته باشید.

• ارسال اطلاعات رنگ از طریق اسکن
در قالب گیری دیجیتالی علاوه بر صرفه‌ جویی در زمان، فایل‌هایی برای ارسال اطلاعات رنگی همراه با اسکن فرستاده می‌شود. این کار به آزمایشگاه امکان می‌دهد چیزهایی را ببیند که برای ساخت ترمیم نهایی حتماً باید در نظر گرفته شود. علاوه بر این اسکنر سه بعدی اطلاعاتی در اختیار قرار می‌دهد که مکمل عکسهای گرفته شده است.

• سرمایه گذاری برای آینده
این مزیت برای دندانپزشک باید در نظر گرفته شود. دندانپزشکی که هزینه‌ ای صرف خریداری این تجهیزات می‌کند تا سال‌های سال می‌تواند از آن بهره ببرد. هزینه اولیه بالای این دستگاه ‌ها ممکن است باعث شود دندانپزشک از خرید آن صرف ‌نظر نماید اما این کار سرمایه ‌گذاری برای آینده است. علاوه بر این با افزایش دقت و سرعت کار، شهرت خوبی کسب می‌شود. اسکنرهای دیجیتالی خیلی زود جای خود را باز کرده و بیماران زیادی را به خود جلب می‌کنند بنابراین بهره ‌وری افزایش یافته و سود آوری خواهد داشت.

• تجربه بهتر و راحتی بیشتر برای بیماران
تقریباً هیچ کسی از فرایند قالب گیری مرسوم که با استفاده از خمیر خاصی صورت می‌گیرد، خوشش نمی‌آید. اگر گزینه بهتری مانند قالب گیری دیجیتالی به بیماران پیشنهاد شود مسلماً برای درمان‌های دندانپزشکی مشتاق تر می‌شوند. خمیر قالب گیری که در دهان قرار می‌گیرد با ایجاد بو یا طعم ناخوشایند در دهان بیمار را آزار می‌دهد. از طرفی برخی افراد با قرار گرفتن خمیر قالب گیری در دهان، احساس ناراحتی زیادی پیدا کرده و ممکن است احساس خفگی یا عق زدن داشته باشند. با اسکن دیجیتالی نیاز به استفاده از این مواد بر طرف می‌شود و به راحتی تصویر از دهان گرفته می‌شود. این باعث می‌شود بیماران اضطراب کمتری برای مراجعه به دندانپزشک داشته باشند.

• هیچ اطلاعاتی از قلم نمی‌افتد
تصویر دیجیتالی با مشخص کردن حاشیه ‌ها به تکنسین کمک می‌کند از تراشیدن بیش از حد ترمیم پرهیز نماید. هر سوالی که در مورد لبه ‌های ترمیم وجود داشته باشد می‌توان آن را در فایل دیجیتالی موجود، بررسی کرد. این کار باعث افزایش سرعت و کارایی ساخت ترمیمی شود.

• صرفه ‌جویی در هزینه ‌های درمانی
اگر چه در وهله اول ممکن است به علت گران بودن دستگاه‌ های دیجیتالی هزینه درمان بیشتر به نظر برسد اما در واقع با عدم نیاز به خرید خمیر قالب گیری، صرف زمان برای قالب گرفتن و ساخت نمونه و احتمالاً بروز اشتباهاتی که منجر به تکرار فرایند و دور ریختن قالبهای اشتباه می‌شود، در هزینه‌ ها صرفه‌ جویی می‌شود.

• ذخیره دیجیتالی اطلاعات و عکس‌ها
ذخیره اطلاعات به صورت دیجیتالی انجام می‌شود بنابراین فضایی برای ذخیره پرونده‌ ها لازم نیست و جستجو و پیدا کردن آنها در کامپیوتر نیز خیلی ساده است. همچنین خیلی راحت ظرف چند ثانیه می‌توان اطلاعات را به آزمایشگاه فرستاد. به این ترتیب از اشغال فضا جلوگیری می‌شود.

مقایسه قالب گیری دیجیتالی و سنتی
در قالب گیری سنتی با خمیر از چند ماده ممکن است استفاده شود و این کار چندین مرحله دارد. از آنجایی که این روش بسیار حساس است و به تجربه و مهارت متخصص بسیار وابسته است، به سهولت ممکن است در طول فرایند های متعدد آن خطاهایی اتفاق بیفتد. این اشتباهات ممکن است اشتباهات انسانی باشد و یا مربوط به نقایصی در مواد مانند خلل و فرج، حباب‌های هوا یا شرایط نامناسب مواد و یا خراب بودن آن باشد.

شکل- تصویر سمت چپ قالب گیری معمولی و تصویر سمت راست قالب گیری دیجیتالی با دوربین داخل دهانی را نشان میدهد.

قالب گیری دیجیتالی مراحل متعدد فرآیند قالب گیری و احتمال خطا در آنها را به حداقل می‌رساند و هم‌زمان کار را خیلی سریع تر انجام می‌دهد. سریع بودن قالب گیری هم مربوط به خود فرآیند قالب گیری و هم رساندن آن به آزمایشگاه برای ساخت ترمیم می‌باشد.
در بیشتر موارد قالب گیری دیجیتالی نیاز به چندین مرتبه مراجعه به دندانپزشک را برطرف می‌سازد. از طرفی لازم نیست برای قالب گیری به آزمایشگاه دندان‌سازی مراجعه کنید بلکه این کار در همان مطب دندانپزشکی انجام می‌شود.
قالب گیری دیجیتالی نیاز به استفاده از مواد قالب گیری در دهان را برطرف می‌سازد. در قالب گیری معمولی باید چند دقیقه حضور خمیر قالب گیری در دهان را تحمل کنید.
در قالب گیری با خمیر، دندانپزشک تنها بر آنچه که می‌تواند با لوپ (ذره بین) مشاهده نماید، اتکا دارد و این اساس مشخص می‌کند آیا قالب برای فرستادن به آزمایشگاه آماده است یا نه. اگر اشتباهی اتفاق افتاده باشد دندانپزشک باید قالب دیگری تهیه کند بنابراین بیمار باید دوباره همین مراحل را تحمل نماید و زمان بیشتری صرف نماید. تکرار این مراحل به معنی صرف مواد و زمان بیشتر برای دندانپزشک نیز هست.
در قالب گیری دیجیتالی می‌توان تصویر را روی نمایشگر بزرگ کرد و آن را به دقت ارزیابی نمود. اشتباهات را می‌توان بلافاصله پس از قالب گیری، برطرف کرد پیش ‌از این که قالب به آزمایشگاه فرستاده شود.
در قالب گیری دیجیتالی تصاویر با رنگ‌های واقعی نشان داده می‌شود بنابراین اگر هر بخشی از دندان مشکل داشته باشد نمایان می‌شود. به ترتیب دندانپزشک می‌تواند مشکلات مربوط به تراشیدن و آماده ‌سازی دندان را بلافاصله برطرف کند.
در قالب گیری دیجیتالی می‌توان اسکن‌های بعدی را به صورت لایه های مختلف اضافه کرد. به این ترتیب تکرار اسکن برای اصلاح تصویر، باعث بهبود تصویر نهایی می‌شود بدون این که خطاهای جدیدی در آن ایجاد شود. چرا که تنها داده ‌هایی که در اسکن قبلی از دست رفته و وجود ندارد به تصویر افزوده می‌شود. بنابراین در این روش برخلاف قالب گیری سنتی، اسکن‌های بیشتر باعث افزایش دقت مدل می‌شوند.

فرایند قالب گیری دیجیتالی
در قالب گیری دیجیتالی دندان‌پزشک با کمک اسکنر تصاویری از محل کاشت ایمپلنت می‌گیرد. در برخی از دستگاه‌ های قالب گیری دیجیتالی کمی پودر دی ‌اکسید تیتانیوم به دندان‌ها پاشیده می‌شود تا اسکن هر دو قوس دندانی انجام شود. در برخی از سیستم‌های قالب گیری نیازی به این کار نیست.
معمولاً برای این کار یک دوربین دیجیتالی داخل دهانی وارد دهان بیمار شده و در پیرامون ایمپلنت چرخانده می‌شود. بیشتر قالب گیری های دیجیتالی یک نمایشگر دارند که تصویر را می‌توان روی آن مشاهده کرد.
به علاوه بیشتر سیستم‌های قالب گیری دیجیتالی با کلیک عکس می‌گیرند و تصاویر بدست آمده باید کنار هم قرار بگیرند تا یک تصویر نهایی ایجاد شود. در برخی از سیستم‌ها مانند Lava C.O.S system تنها یک تصویر به دست می‌آید که حاصل استفاده از ویدئوی سه ‌بعدی با پخش همزمان است که تصاویر زنده را بر روی نمایشگر لمسی می اندازد. با تصاویر به دست آمده از این ویدئوی زنده، قالب دیجیتال نهایی به دست می‌آید به گونه ‌ای که لازم نیست داده ‌ها در کنار یکدیگر قرار داده شوند.
تقریباً یک و نیم دقیقه طول می‌کشد تا قالب گیری دیجیتالی انجام شود. قالب گیری از دندان مقابل تنها ۴۵ ثانیه زمان می‌برد.

دندانپزشک هنگامی که تصاویر را بر روی نمایشگر مشاهده می‌کند می‌تواند تصویر را بزرگ کرده یا تغییر دهد تا جزییات بهتری از آن مشاهده نماید و خطاهای احتمالی را متوجه شود و اصلاح نماید پیش ‌از این که تصویر به آزمایشگاه ارسال شود.

تکنولوژی کد / کم
دندانپزشکی کد / کم ابداعی در دندانپزشکی و پروتزهای دندانی است که برای اولین بار در سال ۱۹۸۵ مورد استفاده قرار گرفت و از آن زمان این تکنولوژی پیشرفت‌های زیادی داشته است و در دندانپزشکی به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد.
کَد (CAD) مخفف عبارت طراحی به کمک کامپیوتر (Computer-aided design) و کَم (CAM) مخفف عبارت ساخت به کمک کامپیوتر (computer-aided manufacturing) است. این دو عبارت توضیح دهنده نرم ‌افزاری است که به دندانپزشک امکان می‌دهد فرآیند پیچیده طراحی‌ را سریع تر، آسان‌تر و دقیق‌تر انجام دهد. تکنولوژی کد / کم برای ساخت ترمیمهای مانند روکش دندان، لمینت، اینلی، آنلی و بریج دندان از یک تکه بلوک سرامیکی یکدست استفاده می‌شود. در این روش محصول نهایی دقیق‌تر از روش‌های دستی است.

کد / کم چگونه استفاده می‌شود؟
در دندانپزشکی کد / کم، تصاویر سه ‌بعدی از ناحیه مورد نظر حاصل می‌شود. سپس این تصاویر برای طراحی مجازی در کامپیوتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. مدل به‌ دست ‌آمده به دستگاه تراش دیجیتالی فرستاده می‌شود. این دستگاه از یک که بلوک سرامیکی، ترمیم مورد نظر را می‌تراشد.
مراحل درمان دندانپزشکی با کد / کم به‌صورت زیر است:
• قالب گیری دیجیتالی داخل دهانی
• طراحی ترمیم
• تراش و ساخت ترمیم
• پولیش ترمیم
• چسباندن ترمیم
تمامی این مراحل تنها ظرف ۴۰ دقیقه تا دو ساعت انجام می‌شود.

فواید کد / کم
این روش فواید زیادی از دقت بالاتر گرفته تا کوتاهتر شدن طول درمان، در زمینه ترمیمهای دندانی به دنبال دارد. از آنجایی ‌که روکش دندان و ترمیمهای دندانی دیگر لازم نیست حتماً در آزمایشگاه ساخته شوند، تمامی فرایند را می‌توان تنها در یک جلسه در مطب دندانپزشکی انجام داد. بنابراین هیچ نیازی به استفاده از ترمیم موقتی نیست چرا که لازم نیست چند هفته منتظر بمانید. از طرفی هزینه‌ و زمان اضافی برای مراجعات بیشتر به دندانپزشکی صرف نمی‌کنید.
تنها اشکال این روش این است که همگی مطب‌های دندانپزشکی به آن مجهز نیستند و متخصصان دندانپزشکی باید برای یادگیری این روش اقدام نمایند.

پیش از کاشت ایمپلنت دندان
برای کاشت ایمپلنت، ابتدا مشکلات دندانی که از قبل دارید مانند پوسیدگی دندان‌های مجاور یا عفونت لثه باید برطرف شود. پس از آن معاینه کاملی انجام می‌شود تا شرایط استخوان فک ارزیابی شود. استخوان فک باید تراکم و ضخامت کافی در محل کاشت ایمپلنت داشته باشد وگرنه نمی‌تواند از ایمپلنت پشتیبانی کند. در صورتی که استخوان فک حجم و یا ارتفاع کافی نداشته باشد احتمالاً نیاز به پیوند استخوان دارید. در صورتی که پیوند استخوان انجام دهید باید چند ماه منتظر بمانید تا استخوان رشد کرده و کاملاً التیام پیدا کند و آماده کاشت ایمپلنت شود. با این حال گاهی ممکن است پیوند استخوان هم‌زمان با ایمپلنت دندان شود که این امر بستگی به شرایط دارد. در صورتی که بیماری‌هایی مانند دیابت و فشارخون بالا دارید یا در ناحیه سر و گردن پرتو درمانی انجام داده‌ اید یا هر داروی خاصی مصرف می‌کنید حتماً موضوع را به اطلاع دندانپزشک برسانید. برخی از بیماری‌ها و داروها بر موفقیت ایمپلنت تأثیر می‌گذارند بنابراین باید پیش از کاشت یا پس از آن اقداماتی صورت بگیرد.

مراحل کاشت ایمپلنت
در مرحله اول با استفاده از دریل دندانپزشکی، سوراخی در استخوان فک ایجاد می‌شود. به تدریج این سوراخ متناسب با ابعاد ایمپلنت بزرگ‌تر می‌شود. پس از این که سوراخ به قطر و ارتفاع مناسب رسید، پایه تیتانیومی ایمپلنت در داخل آن قرار می‌گیرد. سپس با پیچ درپوش سوراخ ایمپلنت بسته می‌شود. در صورتی که از روش دو مرحله‌ ای استفاده شود، با لثه روی ایمپلنت پوشانده می‌شود. باید چندین ماه صبر کنید تا ایمپلنت به استخوان فک جوش بخورد. پس از آن می‌توان مرحله دوم جراحی که بسیار ساده است را انجام داد. در این مرحله برشی در لثه ایجاد می‌شود با دندانپزشک بتواند به ایمپلنت دسترسی پیدا کند. در این مرحله اباتمنت روی پایه ایمپلنت نصب می‌شود. پس از این که بافت لثه اباتمنت را تنگاتنگ در بر گرفت، از آن قالب گیری می‌شود تا بر اساس آن روکش دندان ساخته شود. اگر از روش قالب گیری دیجیتالی استفاده شود نیازی به خمیر قالب گیری و مراحل مربوط به آن نیست. اگر مطب دندانپزشکی مجهز به تکنولوژی کد / کم باشد، خیلی زود ترمیم توسط دستگاه تراشیده و ساخته می‌شود. ترمیم آماده شده با کمک چسب مخصوص و یا پیچ، به اباتمنت متصل میشود.
در روش کاشت فوری ایمپلنت پس از کشیدن دندان، بلافاصله پس از این که دندان صدمه دیده کشیده شد ایمپلنت در جای آن قرار میگیرد. در روش بارگذاری فوری، بلافاصله پس از جایگذاری پایه ایمپلنت، روکش موقتی روی آن سوار میشود تا جای خالی دندان در دهان پر شود. هر یک از این روشها در شرایط خاصی قابل انجام است و برای همه افراد توصیه نمیشود. با کمک تکنولوژیهای دیجیتالی مراحل ساخت ترمیمهای ایمپلنت خیلی زودتر و دقیقتر انجام میشود بنابراین احتمال موفقیت درمان افزایش می یابد.

https://www.dentistrytoday.com/articles/9960-using-digital-impressions-and-cadcam-in-implant-dentistry

http://www.caldentalarts.com/how-digital-dentistry-can-benefit-your-practice/

Benefits of digital dental impressions

https://www.yourdentistryguide.com/digital-impressions/

https://www.yourdentistryguide.com/digital-impressions/

https://www.colgate.com/en-us/oral-health/basics/dental-visits/cad-cam-dentistry–what-is-it-

https://www.aaid-implant.org/dental-implants/what-are-dental-implants/